اندازه واقعي

کنيه : ابوالحسن

نام پدر :محمد

نام مادر: سمانه مغربيه

تاريخ ولادت : 15 ذي الحجه يال 212 هجري

محل ولادت : مدينه طيبه

مدت امامت : 33 سال

مدت عمر :42 سال

تاريخ شهادت : 3 ماه رجب سال 254 هجري

علت شهادت: طعام زهر آلود

نام قاتل : متوکل عباسي

محل دفن : سامراء

تعداد فرزندان : 4 پسر و1 دختر

ميلاد فرخنده :

سحرگاه روز 15 ذي الحجه هنگامي که خورشيد اشعه تابناک خود را بر روي زمين مي گسترد مولود مسعود خاندان رسالت حضرت امام علي النقي (ع) ديده بر جهان بازگشود نوزادي که باعث سربلندي وافتخار اسلام گرديد وعمر خود را در راه اعتلاي تعاليم ارزنده اسلام مصروف داشت ودر پيشبرد هدفهاي الهي از هيچ نو کوشش وفعاليت ومجاهده مضايقه ننمود .

او در تيره ترين دوران اختلافات خلفاي عباسي همانند پدر بزرگوارش به توسعه وگسترش آئين اسلام پرداخت واصالت تعاليم اسلامي را از گزند حوادث وآفات محفوظ داشت .

او از همان دوران نوجواني از آن هنگامي که در مکتب پدر بزرگوارش درس علم ومعرفت مي اموخت به راهنمائي وارشاد مردم مي پرداخت ودر مکتب عالي دانش وفضيلت خود ، گروههائي از علاقه مندان وارادت ورزان خاندان نبوت را مي پروراند .

او در عصر خود در دانش وفضيلت وشرف انساني ، مجاهدتهاي اسلامي نظير وهمتا نداشت وعلاقمندان همچون پروانه گرد شمع وجودش مي گشتند واز خرمن علم ودانش وفضيلت او بهره ها مي بردند .

دهمين ثمره باغ ولايت ودوازدهمين نهال خعصمت وطهارت ونخستين فرزند برومند پيشواي نهم در سال 212 هجري در يکي از محلات مدينه شهر نوراني پيامبر بزرگوار اسلام در محلي که موسوم به « صريا» بود ديده بر جهان گشود وبه زيباترين نامي مه در خاندان رسالت سابقه ديرين وخوش خاطره اي داشت موسوم گرديد ؛ پدر ارجمندش براي وي نام « علي » را برگزيد .

او که همانند جد بزرگوارش مأ موريت دفاع از اسلام واحياي حقوق مسلمانان را از جانب پروردگار عالم بعهده داشت همان کنيه ي جدش را بر خويشتن انتخاب کرد وبه ابوالحسن موسوم گرديد .

لقب ابن رضا درخشان ترين عنوان وشهرت او وديگر پيشوايان معصوم بعدي بود که آنروزها همچون ستاره درخشان در ميان دهها القاب ديگر بر تارک وي مي درخشيد . از ديگر القاب آن حضرت مي توان هادي ، ناصح ، عالم ، فقيه ، امين ، عسگري ، دليل ، فاتح ، نقي و مرتضي را نام برد چنانچه امروز بيشتر دوستداران وشيعيان او را با لقب مشهور « هادي » ميشناسند .

آن حضرت تحت تربيتهاي الهي ومعنوي پدر ، هفت سال واندي زندگي کرد وبعد از وفات پدر درخشان ترين وشامخ ترين چهره ي اسلام بود که مشکلات فقهي وعلمي جهان اسلام را با دانش وبينش خود حل وفصل مي نمود .

مادر عزيز ومهربانش ، بانوي با فضيلت وتقوي ودانشمدندي يود در نهايت فداکاري ودلسوزي که يکي از بانوان صالح ودرستکار شايسته ي روزگار خود محسوب مي گشت بحدي که خود امام 0ع) درباره ي او چنين ميفرمايد :

« مادرم عارف وآشنا به مقام امامت وولايت بود . او با عنايت ولطف پروردگار اهل رحمت وبهشت است . هرگز فريب شيطان ومکر و کيد تجاوزکار وستکگر را بخود نديد واز نظر رتبه ومقام کمتر از مادر انبياء ومردان شايسته ي الهي نبود ...» .

نام گرامي وي « سمانه » معروف به سيده وصاحب کنيه « ام الفضل مقربيه » از شاهزادگان رومي بود که به اسارت لشکر مسلمانان در آمده بود وبه عنوان « ام ولد » آزاد گرديد وافتخارهمسري امام را پيدا نمود او يکي از آشنايان حقيقي به مقام ولايت کبري واز مدافعين سرسخت زعامت وخلافت الهي بود .

پيشواي نهم جز علي وموسي فرزند ديگري نداشت واز آنجا که ميان علي وموسي در دانش وتقوي وپرهيزکاري وفضايل معنوي از وجود تا عدم واز زمين تا آسمان فاصله وجود داشت براي هيچ انساني اين شبهه پديد نمي آمد که او پيشوائي رقيب امام هادي (ع) گردد بخصوص که بارها حضرت هادي از طرف پدر عاليقدرش امام جواد (ع9 تصريحاً به امامت تعيين گرديده بود .

هشت سال از عمر شريفش نگذشته بود که غبار يتيمي بر چهره اش نشست در سال 220 هجري در آخر ماه ذيقعده پدر بزرگوار وجوان خود را از دست داد ؛ پدري که نمونه بارز علم وتقوي وفضيلت وشجاعت مظهر مبارزه با ظلم وستم وپناه درماندگان وبيچارگان بود .

مدت عمر وزندگي اش از نظر زمان بسيار محدود بود چون فقط 25 سال در اين جهان زندگي کرد که هفت سال وچند ماه دوران پدر ئهفده سال بعدي از وي دوران امامت وپيشوايي او بود که دخترش ام فضل را به عقد ازدواج او درآورد سپس دوران حکومت معتصم را ديد که در اوايل حکومت او بود که امام جواد در بغداد به شهادت رسيد و در کنار قبر جد بزرگوارش امام موسي بن جعفر (ع) مدفون گرديد وامروز به نام کاظمين معروف ومشهور است .

سالهاي امامت آن حضرت مصادف بوده است با قسمتي از خلافت معتصم و تمام خلافت متوکل و منتصر و مستعين و در زمان خلافت المعتز بالله وفات يافتند

امام هادي (ع) در مدينه اقامت داشتند تا اينکه متوکل در سال 232 ق به خلافت رسيد. چنانکه در تواريخ مذکور است متوکل به حضرت امير (ع) و اهل بيت کينه شديدي داشت و کساني که دور و بر او بودند به بغض و عداوت با آل علي شهرت داشتند و از جمله آنها عبد الله بن محمد بن داود هاشمي معروف به «ابن اترجه» بود

متوکل از امام جهت مسافرت به بغداد دعوت نمود و يحيي بن هرثمه را مأمور اين کار کرد ، هرثمه آن حضرت را در سال 233 ق به سامرا برد

رفتار متوکل با امام به ظاهر محترمانه بود ولي پيوسته او را تحت نظر داشت و گاهي به حبس، توقيف و يا جستجوي منزل آن حضرت امر ميکرد .

1 ) رساله اي در رد اهل جبر و تفويض و اثبات عدالت و منزلت بين المنزلتين .

2 ) مجموعه پاسخهايي که به پرسشهاي يحيي بن اکثم قاضي القضات بغداد داده اند .

3 ) مجموعه اي از احکام دين که ابن شهر آشوب در مناقب از خيبري و حميري و از کتاب مکاتبات الرجال از عسکريين نقل کرده است .

زيارت انسانهاي وارسته,موجب بقا و استمرار حيات علمي و معنوي آنان مي گردد, آنچنان که در حديتي از پيامبر اکرم (ص)^{1 اتر زيارت امامان و پيامبران بعد از مرگ همسان اتر زيارت ايشان در حيات است و همان آتار و سازندگي را براي انسان دارد.}

يکي از برترين زيارات ائمه (ع) که با فقرات بلندش به اوج وجود ائمه اطهار وبلنداي هستي آنان نظر دارد و زمينه معرفت و عرفان کاملتر انسان را فراهم مي سازد, زيارت جامعه کبيره است که امام علي النقي(ع) آن را به شاگرد خويش2 آموخته است که در فصاحت و بلاغت احسن و اکمل زيارات است.

اين منشور بلند,هر چند که در لباس شرح فضايل و کمالات انسانهاي کامل و خلفاي برجسته الهي بيان شده است, ليکن معارف عميق توحيدي آن اساس شرک را بر مي کند و وجود انسان را از حقيقت و نور ولايت و معرفت سيراب مي کند.

امام هادي (ع) در اين زيارت ائمه اطهار (ع) را با جلوه هاي گوناگون معرفي کرده تا زائر از دريچه هاي مختلف, ايشان را الگو و اسوه خويش قرار دهد و بر تعالي خود همت گمارد. زيارت جامعه در مقام امامت جايي خالي نمي گذارد تا ديگران آن را پر کنند.

ابتداي زيارت با بهترين تحيت و بزرگداشت, سلام, آغاز مي شود و در ادامه بالاترين معارف اعتقادي انبيا و ائمه (ع) را ,که هر کدام در عين سادگي نياز به تشريح و تبيين دارد, بر مي شمارد ; باشد که به تاسي از اين ذوات مقدسه وجودمان لبريز از ايمان شود:

السلام عليکم يا أهل بيت النبوة وموضع الرسالة ومختلف الملائکة ومهبط الوحي ومعدن الرحمة وخزان العلم ومنتهى الحلم وأصول الکرم وقادة الأمم وأولياء النعم وعناصر الأبرار ودعائم الأخيار وساسة العباد وأرکان البلاد وأبواب الإيمان وأمناء الرحمن وسلالة النبيين وصفوة المرسلين وعترة خيرة رب العالمين ورحمة الله وبرکاته السلام على أئمة الهدى ومصابيح الدجى وأعلام التقى وذوي النهى وأولي الحجى وکهف الورى وورثة الأنبياء والمثل الأعلى والدعوة الحسنى وحجج الله على أهل الدنيا والآخرة والأولى ورحمة الله وبرکاته….

^{www.tbzmed.ac.ir}

  تنها 6 روز تا اکمال دين

تاريخ : يکشنبه 2/10/1386

سه شنبه دوازدهم ذي الحجه سال دهم هجري قمري،21 اسفند

سال دهم هجري شمسي،دوازدهم مارس سال 632ميلادي

امروز آخرين روز توقف در منا است و آخرين مراحل حج در حجة الوداع به پايان خواهد رسيد.

پيامبر اسلام (ص) امروز يکي از تکاليف مهم خودرا در اين سفرـ که آموزش عملي اعمال و مناسک حج ابراهيمي به مسلمانان است ـ تمام و کمال به پايان مي رسانند و در هرمورد واجبات و مستحبّاب آن را براي مردم بيان مي فرمايند. بدين ترتيب اعمال حج به پايان خواهد رسيد.

پس از پايان مراسم حج، دستور الهي بر پيامبر (ص) چنين نازل مي شود:

«نبوّت تو به پايان رسيده و روزگارت کامل شده است؛ آثار علم و ميراث انبيا را به علي بن ابي طالب بسپار که اواولين مؤمن است.من زمين را- بدون عالِمي که اطاعت من و ولايتم با او شناخته شود وحجّت بعد از پيامبرم باشد-رهانخواهم کرد.»

يادگار انبيا،صُحُف آدم و نوح و ابراهيم عليهاالسلام، تورات و انجيل،عصاي موسي(ع)،انگشتر سليمان(ع) و ساير ميراث هاي ارجمندـ که فقط در دست حّجج الهي است و نزد انبياي پيشين و اوصياي ايشان دست به دست گشته و هم اکنون نيز خاتم انبيا(ص) حافظ آن است ـ اينک بايد به وصّي آن حضرت منتقل گردد.

پيامبر صلي الله عليه واله وسلم ،امير مؤمنان عليه السلام را فرا مي خواند و مجلسي خصوصي ترتيب مي دهد تا ودايع الهي را به آن حضرت بسپارد.

بدين سان به اعجاز نبوي، ميراث هزاران ساله انبيا عليها السلام به حضرت امير مؤمنان عليه السلام سپرده مي شود و اين امانت ها از مولاي متّقيان به امامان بعد انتقال مي يابد... و اينک در دست مبارک آخرين حجّت پرودگار حضرت بقية الله ارواحنا له الفدا است.

منبع: تبيان

اولين معنايي که از عيد به ذهن ميرسد، تغييراتي است که انسان از ظاهر خود و يا در طبيعت ميبيند . اين آرايش ظاهري همچون پوشيدن لباس نو و آمدن بهار طبيعت به يک معنا عيد ناميده شده است .

در روايتي از امير المومنين علي عليه السلام آمده است که : هر روزي که انسان در آن به زشتي آلوده نگردد آن روز عيد است چرا که زشتي مهمترين بستر ظهور نزاع ميان آدميان است وباعث برهم خوردن آرامش دروني و بيروني انسانها ميگردد و اين همان چيزي است که با عيد يعني آرامش و شادماني منافات دارد . از سوي ديگر حرکت انسانها به سوي علم و معرفت همواره با شادماني و نشاط توأم است خاصه آنکه وقتي انسان معناي جديدي کشف ميکند ، ابتهاج زائد الوصفي تمام وجود آدمي را در بر ميگيرد ، آن لحظه تازه عيد ناميده ميشود .
معناي ديگري که از عيد,عارفان به ما آموخته اند ، جان باختن و قرباني کردن جان خويش در پاي معشوق است . و نماد ظاهري آن ايام حج و عيد قربان است که حيواني را انسان به عنوان تحفه و هديه به طرف جايگاه معيني ميبرد تا براي کامل شدن عبادت قرباني کند . مولوي در اين معنا گفته است :

خويش فربه مينماييم از پي قربان عيد کان قصاب عاشقان بس خوب و زيبا ميکشد کشته شدن در پاي محبوب و قرباني کردن خود مهمترين تعريفي است که مولوي ازعيد به ما ميدهد

در تمامي اين تعريفها عيد براي انسان مطرح شده است ،يعني ما در شرايط ويژه اي احساس مبارکي و نو شوندگي داريم . اما به نظر ميرسد اين تازگي قبل از آنکه در رابطه با ما معني شود در باره توليد کننده اين شرايط يعني خداوند بايد معنا شود . چون خداوند « بديع السموات و الارض است » و خود را با عنوان «فتبارک الله احسن الخالقين» به ما معرفي نموده است . واز سوي ديگر اين مبارکي در تمامي ملک و ملکوت عالم جاري است ، لذا از اين خداي بزرگ و مبارک ميتوان هرلحظه طعم مبارکي را چشيد به همين دليل اگر عيدي است اولاً از آن خداست نه از آن آدميان ، و اين معنا با ساير تعاريف آمده در باب عيد يک فرق گوهري دارد که آن محوريت خداست .

امروز روز نهم ذيحجه روز عرفه است، روزي که زائران سپيده دم صبح راهي عرفات شدند تا در جوي مملو از ايمان، خشوع و خضوع استغفار کرده و ارکان اصلي حج را به جا آورند.

زائران در روز نهم ذيحجه، روز عرفه، آداب و رسوم و مناسک ديني خود را به جا مي‌آورند و خود را براي ديگر اعمال اين ايام آماده مي‌کنند. روزي که صدها هزار زائر خانه خدا به عرفات رفته‌اند و در اين روز بزرگ به درگاه خداوند متعال تضرع مي‌کنند، روزي که آنها خواستار تقرب به درگاه احديت هستند. روزي که خواهان بخشش گناهان و تولدي دوباره‌اند. در اين روز خدا دينش را کامل کرده و نعمتش را تمام.

صحراي عرفات در 21 کيلومتري شمال مکه واقع شده و تپه کوچکي است که حدود 250 متر از سطح دريا بالاتر و کوهها آن را احاطه کرده اند.

در اين روز حجاج بيت الله الحرام استغفار مي کنند و پاک و عاري از هر گناه مي شوند، همچون کودکي که تازه زاده شده است. در اين روز صداي دعا و انابه بنده به درگاه احديت قطع نمي شود و استغاثه بنده از پروردگارش تا عرش مي رود.

زائران پس از اداي نماز ظهر و عصر در عرفات مانند سنت پيامبر اکرم (ص) رو به قبله ايستاده، تا زمان غروب خورشيد اين حالت را حفظ ، به دعا خواني خود ادامه مي دهند و به تفکر و تأمل در اعمال خود پرداخته و توبه و انابه سر مي دهند. آنها پس از وقوف در عرفات از طلوع خورشيد تا غروب، به سوي مزدلفه براي شب زنده داري رفته و در آنجا بيتوته مي کنند و به عبادت و راز و نياز مي پردازند. آنها نماز مغرب و عشا را در مزدلفه به جا مي آورند و تا صبح فردا (عيد قربان) شب زنده داري کرده و به دعا و مناجات مي پردازند.

زائران خانه خدا 10 ذيحجه بار ديگر به مني باز مي گردند تا قرباني کنند، رمي جمرات و مراسم عيد قربان را برگزار کنند تا حج آنها کامل شده و نام حاجي را بر خود نهند.

رمي جمرات را طي سه روز متوالي (ايام تشريق) انجام مي‌دهند. در نيمه‌هاي شب ضعيفان، زنان، پيران و بيماران آنگونه که پيامبر اکرم(ص) به اين گروه اجازه داده بود، رمي جمرات را به جا مي‌آورند و بقيه تا صبح فردا صبر کرده و دعا مي‌خوانند و به عبادت مي‌پردازند. سپس مناسک حج به پايان مي‌رسد و به منظور طواف افاضه و خارج شدن از احرام به مکه مي‌روند.

وجه تسميه آنرا چنين گفته اند که جبرائيل عليه السلام هنگامي که مناسک را به ابراهيم مي آموخت، چون به عرفه رسيد به او گفت «عرفت» و او پاسخ داد آري، لذا به اين نام خوانده شد. و نيز گفته اند سبب آن اين است که مردم از اين جايگاه به گناه خود اعتراف ميکنند و بعضي آن را جهت تحمل صبر و رنجي ميدانند که براي رسيدن به آن بايد متحمل شد. چرا که يکي از معاني «عرف» صبر و شکيبايي و تحمل است. (1)

آدم از پروردگارش کلماتي دريافت داشت و با آن بسوي خدا بازگشت و خداوند، توبه او را پذيرفت، چه او توبه پذير مهربان است.

طبق روايت امام صادق(ع)، آدم (ع) پس از خروج از جوار خداوند، و فرود به دنيا، چهل روز هر بامداد بر فرار کوه صفا با چشم گريان در حال سجود بود، جبرئيل بر آدم فرود آمد و پرسيد:

ـ چرا گريه مي کني اي آدم؟

ـ چگونه مي توانم گريه نکنم در حاليکه خداوند مرا از جوارش بيرون رانده و در دنيا فرود آورده است.

ـ اي آدم به درگاه خدا توبه کن و بسوي او بازگرد.

ـ چگونه توبه کنم؟

جبرئيل در روز هشتم ذيحجه آدم را به مني برد، آدم شب را در آنجا ماند. و صبح با جبرئيل به صحراي عرفات رفت، جبرئيل بهنگام خروج از مکه، احرام بستن را به او ياد داد و به او لبيک گفتن را آموخت و چون بعد از ظهر روز عرفه فرا رسيد تلبيه را قطع کرد و به دستور جبرئيل غسل نمود و پس از نماز عصر، آدم را به وقوف در عرفات واداشت و کلماتي را که از پروردگار دريافت کرده بود به وي تعليم داد، اين کلمات عبارت بودند از:

آدم (ع) تا بهنگام غروب آفتاب همچنان دستش رو به آسمان بلند بود و با تضرع اشک مي ريخت، وقتيکه آفتاب غروب کرد همراه جبرئيل روانه مشعر شد، و شب را در آنجا گذراند. و صبحگاهان در مشعر بپاخاست و در آنجا نيز با کلماتي به دعا پرداخت و به درگاه خداوند توبه گذاشت......

در صحراي عرفات، جبرئيل، پيک وحي الهي، مناسک حج را به حضرت ابراهيم (ع) نيز آموخت و حضرت ابراهيم (ع) در برابر او مي فرمود: عَرِفتُ، عَرِفتُ (شناختم، شناختم).

و نيز دامنه کوه عرفات در زمان صدر اسلام کلاس صحرايي پيامبر اسلام (ص) بود و بنا به گفته مفسرين آخرين سوره قرآن در صحراي عرفات بر پيغمبر (ص) نازل شد و پيغمبر اين سوره را که از جامع ترين سوره هاي قرآن است و داراي ميثاق و پيمانهاي متعدد با ملل يهود، مسيحي و مسلمان و علماي آنها مي باشد، و قوانين و احکام کلي اسلام را در بر دارد، به مردم و شاگردانش تعليم فرمود.

ادامه مطلب...

نوشته شده توسط : بچه هاي هيئت