ام البنين چه مي کني ؟ اين نوزاد کيست ؟ که دور سر حسين مي گرداني ، چقدر زيبا و پر فروغ است ؟ام البنين تو از احوال همسرت علي آگاهي ، چرا به بازوان اين نوزاد خيره شده است ؟ تو هم همان چيزي را حدس مي زني که حسن و حسين و زينب حدس ميزنند ؟ مولا چه مي گويد ؟ هذا ذخيره الحسين يعني چه ؟ ام البنين جاي نگراني نيست ، دستان فرزند تو ايرادي ندارد ، علي براي چيز ديگري گريه مي کند ، شايد براي روز مبادا !! اولين کلامي که به نوزادت آموخته اي چيست ؟ مامان ، بابا ؟ يا ، حسين ؟ !! براي چه حسين ؟ نگو! مي دانم ، براي روز مبادا !! چه زيباست ، نوزاد در آغوش زينب آرام گرفته ، زينب جان تو از احساست بگو ؟ خوشحالي ؟ تو تو ديگر اشک نريز مگر قد وبالاي اين نوزاد چه عيبي دارد ؟ ببين چه رشيد است ، لبخند بزن !! نکند تو هم نگاهت خيره به روز مبادا است ؟ اينقدر خيره به چشمانش نگاه نکنيد ، چشمانش چشمه جوشان آفتاب است، ببينيد چه درخششي دارد ، نافذ و بي همتا ! اگر مي بينيد بين شما بيشتر به حسين نگاه مي کند ! اين از باب روز مبادا است !! آخه او هم نگران است . خدا يا اين نوزاد چه مي خواهد بگويد ، همه خيره به او نگاه مي کنند و او خيره به لبهاي حسين ، نکند بين چشمان او و لبهاي حسين ارتباطي باشد !! حسين جان تو ديگر بخند ! ذخيره روز مبادايت آمد ، کسي که امانت دار طراوت لبهاي توست ! مادرش به او گفته تو را برادر صدا نکند ، اما او نگهبان و ساقي خيمه هاي توست . همبازي علي اصغر ، آرام کننده رقيه ، معلم قاسم ، رفيق علي اکبر ، لبخند بزن عباس آمد . مطمئن باش يوسف زهرا ، عباس حتي براي تو به لبهايش هم رحم نمي کند ، او خوب مي داند لب خشک امام زمان يعني چه ؟ او غيرت الله است ، نگران نباش او عباس است و عباس بي همتاست !!

منبع:www.sobh.org

ساحل
آسمان، اين‌ شبها که مي‌رسد، عجيب بي‌قراري مي‌کند و زمين، داغ دلش تازه مي‌شود و زخم شرمش، سر باز مي‌کند.
ملکوتيان حق دارند سر بر ديوار عرش بگذارند و هاي‌هاي گريه کنند.
و تنها خداست که مي‌تواند، تسلاي دل علي باشد.
ماه حق دارد که گوشه اختفا را بر گريه اختيار کند و ستارگان چه کنند، اگر سر بر شانه يکديگر نگذارند و مصيبت را زبان نگيرند.
آن خانه نمي‌دانم آن شب به چه قدرتي بر پاي ايستاده بود، آن مدينه چه مدينه‌اي بود که چنين مصيبتي را تاب آورد و در هم نشکست، آن چه قبرستاني بود که سرچشمه عصمت را در خويش فرو برد و دم بر نياورد، آن چه خاکي بود که به خود جرأت داد، فاطمه را از علي جدا کند؟ چرا آن خانه بر جاي ماند؟ چرا مدينه ويران نشد؟ چرا آسمان در خود نپيچيد؟ چرا بغض زمين نترکيد؟ چرا عالم فرو نريخت؟
گفته‌اند در عاشورا وقتي زخم در جان خورشيد نشست و زمين، پيکر مبارک حسين را بر خويش قطعه‌قطعه‌ ديد، به لرزه درآمد و آسمان تيره و تار شد و غبار خشم خداوند از جاي جنبيد.
در آنجا سجاد ـ سلام‌الله‌عليه ـ دست بر زمين کوفت و زمين را به آرامش خواند، سر به آسمان برداشت و آسمان را دعوت به سکوت کرد. آسمان و زمين هر دو، تنها در اجابت فرمان امام خويش آرام گرفتند، دندان بر جگر نهادند، خون به لب آوردند، ولي دم نزدند. مويه کردند، ولي فغان نکردند. در خويش شکستند و گريستند، اما ضجه نزدند.
چه رازي بود در شهادت زهرا که خانه فرو نريخت، مدينه زير و زبر نشد، عمود خيمه آسمان نشکست و زمين، متلاشي نگشت؟ آفرينش اين تحمل را از کجا آورده بود؟
اگر در عاشورا، سجاد ـ عليه‌السلام ـ مشت بر زمين کوفت و آسمان را به آرامش خواند، در آن شب، علي(ع) سر بر ديوار کائنات، ملتقاي زمين و آسمان، محور آفرينش مي‌ساييد و با وجود بي‌قرار خويش، همه را به آرامش مي‌خواند .

منبع: www.sobh.org

گراناز موسوي                                  
جيغ بچه هاي خاک‌آلود
در گلوي ني‌لبک‌ها
رو به دگرديسي‌ست
براي بچه هاي کوچه‌هاي تنگ
تفنگ يعني دو انگشت چسيبيده به هم
و مرگ
بستن پلک
و روي خاک غلطيدن
فردا تفنگ کاغذي
در عرشه کشتي‌ها از ياد مي رود
و لباسهاي سبز
که روزي براي بچه‌هاي دنيا بزرگ بود
اندازه مي شود.

www.sobh.org :منبع

سست نشويد و مرد عمل باشيد و لحظه‌اي فکر کنيد و بسوزيد لحظه‌اي بيانديشيد و پرواز کنيد. نگذاريد روحتان در عالم ماده زنداني باشد. با اشک چشم و ناله‌هاي شب و قرائت قرآن درِ اين زندان را باز کنيد و روحتان را به عالم معنا عروج دهيد. چرا همين طور نشسته‌ايد و چرا ماتتان زده ؟ حرکت کنيد ...
به دنبال دين خدا برويد و در راه خدا قدم داشته باشيد. درد زياد است و گفتن بيش از اين را جائز نمي‌دانم ... بنده خدا باشيد.
و اما تو اي برادر عزيزم؛ اي بسيجي، اي طلبه، اي دانشجو، مواظب باشيد که عملي انجام ندهيد که غير حق باشد و حق جلوه کند که اين بزرگ‌ترين خسران است.
شهيد سيدعلي اکبر فاطمي

منبع:www.sobh.org