چگونه محبوب معبود شويم؟

از دو راه: 1- عمل به فرامين او 2- دوست داشتن خلق.

1- عمل به فرامين و احکام او: در طول زندگي بايستي احکام و فرامين او را به جاي آورد.

“اٌشو” راه رسيدن به حضور حق را در غالب حکايتي چنين مي نگارد:

روزي عارف کبيري در خانه اش نشسته بود، پيرمردي از روستايي دور به ديدن او آمد و گفت:

“اي قديس! چه گويم که به خدا برسم و محبوب او شوم؟!”

عارف نگاهي به او کرد و گفت: “خوش بگذران، با شادي ات خدا را نيايش کن!”

لحظاتي بعد مرد جواني به حضور عارف رسيد و گفت: “چه کنم تا به خدا برسم؟”

عارف گفت: “زياد خوش گذراني نکن!”

جوان تشکر کرد و رفت. يکي از شاگردانش که آن جا نشسته بود گفت: “استاد بالاخره معلوم نشد که بايد خوش بگذرانيم يا نه!”

عارف گفت: “سير و سلوک روحاني و رسيدن به حضور حق مانند بندبازي است که چوبي در دست دارد گاهي آن چوب را به طرف راست و گاهي به طرف چپ مي برد تا تعادل خود را روي بند نگه دارد.

آن چوب را چوب تعادل گويند!”

به خاطر بسپار: تعادل و ميانه روي يگانه راه حصول به خلوت حق مي باشد!

“گوراناک” - شاعر ژرف انديش- در اين باره مي سرايد:

به قلب خويش بنگر
آنجا “او” سلطان تو، مسکن دارد.
به “او” و نه خويش عشق بورز!
همچون “او” انديشه کن
خواست “او” را بخواه
و آن چنان که “او” فرمان مي دهد، عمل کن.
نفس کوچک خود را رها کن،
و در درگاه نيلوفرين او
کمال سرور را پيدا کن!

زيباترين شکل اطاعت از فرامين خداوند گردن نهادن به خواست اوست همچون: فضيل عياض”.

حکايت تبسم “فضيل عياض”:

گويند سي سال بود که هيچ کس “فضيل عياض” را خندان نديده بود، مگر آن روز که پسرش بمرد و او تبسم کرد!

گفتند: “اي خواجه! چه وقت اين است؟”

فضيل گفت:

رضا، شادي دل است به تلخي قضا! اکنون دانستن که خداوند راضي بود به مرگ اين پسر، من نيز موافقت کردم و رضاي او را تبسم کردم!

آيا ما مي توانيم اين گونه از سر ايماني لجام گسيخته تن به رضايت حضرت دوست دهيم؟

تکرار مي کنم! همه چيز در جهان دو طرف دارد. اگر ما به فرامين خداوند گوش دهيم، بايد مطمئن باشيم که او هم به درخواست هاي ما گوش مي دهد مانند: اين دلداده درويش ژنده پوش!

حکايت دلداده درويش ژنده پوش:

“روزي در يک روستا، درويشي در حال گذر بود. در همان حال کودکي بر پشت بام يکي از خانه ها بازي مي کرد. به ناگه بر لب بام آمد و در مقابل چشمان وحشت زده اهالي به پايين پرتاب شد. درويش به محض مشاهده صحنه فرياد زد: “او را نگه دار!”. سقوط شتابناک کودک آرام شد. درويش دويد و کودک را در ميان زمين و هوا گرفت و در مقابل حيرت اهالي، کودک را سالم به آنان برگرداند!

مردم به دور درويش حلقه زدند و او را از اولياءالله دانستند و هر يک به تعارف صفت غريبي را به درويش نسبت دادند.
درويش اهالي را ساکت کرد و گفت: “اينان که مي گوييد، من نيستم! من فقط بنده معمولي خداوند هستم که به فرامين او گوش جان سپرده و عمل کرده ام و لحظه اي که اين صحنه را ديدم، گفتم، خدايا، او را نگه دار!

زيرا من با او- منظور خداوند است- دوست هستم و عمري به دستورات او گوش کردم و عمل نمودم و اينک از او يک درخواست کردم و او اجابت نمود، پس مي بينيد که اتفاق مهمي نيفتاده است.

آنگاه درويش کوله پشتي خويش بر دوش گرفت و از مقابل ديدگان متحير مردم روستا در غبار زمان محو شد.

ببينيد چقدر ساده است!

بياييد از همين امروز يک چنين ارتباطي را با حضرت دوست برقرار کنيم اما خطاهاي خود را مانند دوست بهلول توجيه نکنيم!

حکايت بهلول و آب انگور:

روزي يکي از دوستان بهلول گفت: اي بهلول! من اگر انگور بخورم، آيا حرام است؟ بهلول گفت: نه! پرسيد: اگر بعد از خوردن انگور در زير آفتاب دراز بکشم، آيا حرام است؟ بهلول گفت: نه! پرسيد: پس چگونه است که اگر انگور را در خمره اي بگذاريم و آن را زير نور آفتاب قرار دهيم و بعد از مدتي آن را بنوشيم حرام مي شود؟

بهلول گفت: نگاه کن! من مقداري آب به صورت تو مي پاشم. آيا دردت مي آيد؟ گفت: نه! بهلول گفت: حال مقداري خاک نرم بر گونه ات مي پاشم. آيا دردت مي آيد؟ گفت: نه! سپس بهلول خاک و آب را با هم مخلوط کرد و گلوله اي گلي ساخت و آن را محکم بر پيشاني مرد زد! مرد فريادي کشيد و گفت: سرم شکست! بهلول با تعجب گفت: چرا؟ من که کاري نکردم! اين گلوله همان مخلوط آب و خاک است و تو نبايد احساس درد کني، اما من سرت را شکستم تا تو ديگر جرات نکني احکام خدا را بشکني!!

2- دوست داشتن خلق:

“استيفن لويد” مي گويد:

“اگر مرگ شما نزديک بود و فقط فرصت يک تلفن کردن را داشتيد، به چه کسي تلفن مي کرديد؟ و چه چيزي مي گفتيد؟”

“کريستوفر مورلي” در جواب “استيفن لويد” مي گويد:

“اگر دريابيم که فقط پنج دقيقه براي بيان آنچه مي خواهيم بگوييم فرصت داريم، تمام باجه هاي تلفن از افرادي پر مي شد که مي خواهند به ديگران بگويند:

                                                                          آنها را دوست دارند!”

و “هريت بيچر استو” با نگاهي خيس و دلي پر درد به خاطر اين نگفتن ها! مي سرايد:

“تلخ ترين اشک هايي که بر سر مزار رفتگان ريخته مي شود
به خاطر کلمات ناگفته و کارهاي ناکرده است!”

از “خواجه عبدالله انصاري” پرسيدند: خلوت حق کجاست؟

خواجه گفت: جايي که “من و تو” نباشيم!

توجه کنيد! جايي که “من و تو” نباشيم! يعني، “ما” باشيم!

اما، چگونه مي توان ما شد و در خلوت حق حضور يافت؟

با دوست داشتن خلق! اما تا زماني که به خود عشق نورزيم، چگونه مي توانيم به خدا و خلق خدا عشق بورزيم؟

از آنجا که فرمول (خود= خلق= خدا) هميشه برقرار است، پس، ابتدا بايد خود را دوست داشت.

ما معمولا به دليل سر زدن اشتباهاتي، در طول زندگي از خود گله مند مي باشيم و در نهايت، احساس گناه کرده و در نتيجه خود را به خاطر همين احساس دوست نداريم.

روانشناسان معتقدند: “براي دوست داشتن خود بايد ابتدا خويش را ببخشيم و احساس گناه را از خود دور کنيم و باور کنيم که ما به دنيا آمده ايم تا اشتباه کنيم و به خود اجازه بدهيم تا گاهي، کمي ساده دل و ناشي باشيم!”

“امانوئل” مي گويد: “ويرانگرترين، بي ثمرترين و راکدترين نيروها احساس گناه است!”

بايد بدانيم که ما به دنيا آمديم تا اشتباه کنيم، زيرا ما تعالي پيدا نخواهيم کرد، مگر آنکه اشتباه کنيم!

بعد از بخشيدن اشتباهات خود قهرا اشتباهات ديگران را هم خواهيم بخشيد.

… جان دوستت دارم، … جان خيلي دوستت دارم. من همه کارهايت را تاييد مي کنم! من به خوبي مي دانم که تو بي گناهي! … جان من خيلي دوستت دارم.

آيا مي توانيد به دفعات ياد شده اين کار را انجام دهيد؟

اگر توانستيد که بسيار خوب به شما تبريک مي گويم! شما خود را دوست داريد، پس ديگران را هم مي توانيد دوست داشته باشيد و در نهايت خداوند را و رابطه شما به اين شکل مي شود:

(خدا=خلق=خودم).

اما اگر نتوانستيد! نگران نباشيد، 98 درصد از مردم نمي توانند اين کار را به خوبي انجام دهند!

برگرديد به گذشته، اشتباهات خود را ببخشيد و بدانيد که اگر اشتباه نبود، هرگز بشر متعالي نمي شد.

آيا مي توانيد اين کار را بکنيد؟ يقين بدانيد اگر نتوانيد اين کار را بکنيد و ديگران را ببخشيد، هرگز قادر به بخشودن خود نخواهيد بود.

يک پيشنهاد!

---